DuCHe in wonderland

derin karanlığında denizin
bir istiridye kabuğunun içinde hayat
bir ulaşabilsen
bir coşkuyla derin maviye çıkar içi…
köpük köpük yayılır su yüzüne…

ufkun ufkunda görünen çizgide hayat
bir başarabilsen üzerinde yürümeyi
güneşi doğurur yanı başından
içini ısıtır sıcaklığında
göğün tepesine konar, yukardan bakarsın
kalbinde sakladığın çocukluğuna

lodosların esintisinde hayat
bir yakalayabilsen hızını
bir çocuğun topacı gibi renkli
döndürür durur seni
güzeller etrafında,
bir yumuşak, bir ılık esinti gibi yanağında…

gökte bir resimli bulmacadır hayat
ve ruhun bulmacanın kayıp parçası

rengarenk bir resim vardır gökte,
iyice bak, kalbinle…
bir küçük çocuk göreceksin orda
elma toplarken ağacın dallarında
çevir gözlerini
ufukta mor bir tekne,
yelkenleri altın sarısı,
içinde uzun saçlı bir kız…
mavi gözleri uzaktaki bir adada,
dans eden ruhları seyreder…
ruhların ellerinde kanatlı kalpler…
ılık rüzgarın kulağına getirdiği
ritminin her vuruşunda
bir kalp serbest kalır avuçlardan…
süzülür bembeyaz gökyüzünde…

mutluluk o kadar uzakta işte
koyamadan ruhunu bulmacanın içine…

yanılgıya düşme sakın,
senin rüyandadır hayat,
gerçekte gördüğün değil, gerçekte bildiğin değil
her gözünü kapatışında gördüğündür hayat…
yaşadığın, yaşatıldığın gerçeklik değil…

öylesine dağılmış durumdayım ki, parçalarımı bir araya getiremiorum bi türlü. Hangi parçam kimde kaldı onu da bilmiyorum. Kimde? Nerede? Ne kadarı gitti, ne kadarı bende kaldı onunda hesabını yapamıorum ya, o da ayrı bi tartışmanın konusu olur hani. Herbiri bi yöne gitti takip edemedim. Son derece de kendimden emindim, istekliydim ben bulaştırırken onlara oysaki, böölesine yanılgı. Yanlış insanlar değildi belki ama ben kendimi artık sadece rüyalarımda tam görebiliorum ya, o yıkıo beni. Verdiklerimin gözlerinde göremiorum kendimi. Çok derine attılar beni ya da hiç alamadılar ben verdiğimle kaldım bi başka boyutta havada asılı halde. Giden benden gitti de yerini bulamadı belki. Çok acıtıyo, çoook. Avuntum gözlerinde kendimi görebildiklerimde. Ama hayal kırıklığının yarattığı çatışmalar, kendime kızmalar ve iç çatışmalarımdan fotoroman yaparım tuvalet kağıtlarının 12’si bir arada ruloları yetmez hepsini çizmeye. Sürekli deviminler ve düşünceler de cabası. Sıkıldım artık düşünseller içinde kaybolup soona aydınlanmış gibi yapmalardan. Gülümseyen mutlu mimiklerden.

Ağlamak istiyorum ben yaw. Kaynak sıkıntısı çekiyoruz gözyaşı bazında o ayrı.

Verilen verildi alınmaz artık geri de ben nası tamamliicam kendimi? Ya da tamamlasam kendimi tekrar daıtmayacaım ne malum. Hep aynı diil mi? aynı kısır döngü içinde rotasyonlar. Tamamla dağıt, tamamla dağıt. Yaa gördün mü bitersin günün birinde bööle işte. Sonra şaşkın ördek misali ya da sudan çıkmış balık kıvamında aval olursun ortamlarda. Boş ve kof olmuş içimiz haberimiz yok. Hani farkındalıkların? Öküzsün sen demek istiyorum kendime cinsiyeti baadaştıramıorum, inek de hafif kalıo gibi gelio. En iyisi Barış abi gibi hıyar olmak galiba. Marmara denizine doğranıp tüm yurda yıllarca yetecek cacık olursun en azından. Hem bundan iyi ben bulaştırmak mı olur elaleme. Bundan iyisi alemin en mucizevi kayısısı olur. Elalem de iyi oturdu yerine. Herşey bu kelime ile anlatılabilir aslında. Elaleme…. Ne işin var güselim senin elalemle. Bir iç küme yaratamadın ya. Yetmedi ya sana vermek. Oh olsun o zaman. İyi halt yedin. Böööle devam et. Kiip ap dı guud work çocuum. Büyürsün elbet.