DuCHe in wonderland

Bir aktör getirecekler önümüze barışı getirdi diye, kahraman edicekler bize… Barış zaten olması gereken değil miydi? Zaten NŞA hepimize yetecek bir dünya yok mu ayaklarımızın altında… barışı getiren aktörü alkışlamak niye… sonra herkes aval bir mutluluk içinde sevinecek… gözümüzün üzerinde kaşımız olması kadar doğal olan barış süreci mucize gibi karşılanacak… ben daha ne diyim ki…  iplerimiz kim ya da ne olduğunu hayal bile edemediğimiz kukla oynatıcılarına bağlı yaşamaya devam edioruz… lanet olsun ki ben de ööle… insan bööle kendinen nefret edio olmalı. Öölesine korkuyoruz ki iplerimizi koparmaya, bu sisteme helal olsun…gerçek kahramanların anarşist olarak algılandıkları bu sisteme helal olsun gerçekten… kendi kuyusunu bööle kazan var mıdır doğada?

Herşeyi bi kenara bırakıp dünyanın güzelliklerinin tadına varmak bencilce… asıl hakkını vermek hayatın bu mudur, bireysellik midir, toplumsallık mıdır işin doorusu karar veremedim. ve belki bu sınırlar, toplumsal kaygılar olmadan herkes sadece bireysel olarak mayasından düzgün olsa, SAYGI sahibi olsa kendine ve diğerlerine karşı, ADALET duygusu gelişmiş olsa dünyanın tadını herkes çıkarmaz mıydı… hayvanlar aleminde bi savaş göremiorum ben, hayatta kalma savaşından başka…mayamız bozuk, kanımızda kötülük var…bu TEST kurgusuna da helal olsun…

Elimiz kolumuz bağlı…. Bağlı mı gerçekten… herşeyi bırakıp bir anda aslında olmayan ama her geçen gün hızla ilerleyen bir savaşta karşı cephede yer alma kararını vermek zor değil mi? o yüzden elimiz kolumuz bağlı mazeretinin arkasında uluslararası şirketlerimizde kendimizden daha büyük güçlere güç katmaya devam edioruz. Ne kadar isterdim o kadar “insan” olabilmeyi. Masamın başından kalkıp, alışverişten vazgeçip, eğlenmekten vazgeçip birilerine örnek olabilmeyi, birşeyleri değiştirebilmeyi çok isterdim. “Naapiosun kardeşim deli misin? Kimin dünyasında kimin canını alıosun?” demeyi çok isterdim. Tavır koyabilmeyi ve o tavrın geri dönüşü olduğunu görebilmeyi çok isterdim.

“Dünyayı güzellik kurtaracak bir insanı sevmekle başlayacak herşey” dediğimde beni anlayan ülkeler görmeyi çok isterdim

 

 

anlamsız hırsları, amaçları, gururları bir kenara atabilen, dünyanın ve içindeki güzelliklerin hepimize yetebileceğine inanan ve hep fazlasını istemeyen, paylaşmayı bilen, politikadan ve polemiklerden uzak kalabilen, parayı amaç değil araç olarak kullanan ve ihtiyaç duymayan, İstanbul’un sonbaharından haz duyan, yıkıcı değil, yapıcı eleştirebilen ve kırmak yerine onarmayı deneyen, duygularını özgürce ifade etmekten korkmayan, yaptıklarını bedelini ödemeye hazır, yaptıklarının arkasında durabilen, duyularını yoğun kullanabilen, en önemlisi birbirinin özgürlüğüne saygı gösteren bir populasyonla belki dünya güzel olabilir…..

 

üretkenlikten uzak herkes, çok fazla “taker” var, çok fazla sömürü, çok fazla yetinmeme ve fazlasını almak için başkalarını ezme, insanoğlu, (kaldıysa insanlığı tabi) yine aynı zamanda, yine aynı hataları tekrarlıyor…. kıyamet yakındır