yenilmedim gerçekten de… çok terkedildim, güvendiğim dağlara çok kar yağdı, çok kızdım, isyan ettim, anarşist oldum ama yenilmedim hayata…
kendimle beraber başkalarının hayatlarını da yaşadım, yenilgiyi de yaşadım onlarla zaferleri de. hissettim kaybetmişliği bildim. her tanıdığımı en az bi kere yaşadım, onlarla beraber onların içinde, ööle tanıdım insanları, ööle girdim hayatlarına ve çıktım. kendimi bıraktım biraz içlerine çoğaldım. uçan halı oldu tanıdıklarım onlara binip uzaklaştım, yakınlaştım, kayboldum, evimin yolunu buldum…
umursamadım bu dünyayı, sadece sevdiklerimi umursadım ve tüm insanları sevdim tanıdık tanımadık. polemiklerden politikadan uzak durdum en çok. değiştiremiiceim konular üzerine saatlerce konuşmaktan, nefret ettim, konuşmadım.
kendime bi dünya yarattım residantlarını ben koydum içine diğerlerini umursamadım. rengarenk insanlar seçtim kendime. bazıları soldu zamanla göçtü gitti dünyamdam. kendi gerçeklerimi çıkardım, tüm replikleri ben yazdım…. bazen ben bıraktım, kendimkileri bile onlara yazdırdım… bunaldım kontrolden… vazgeçtim…
öldüm, helvamı yaptım yedim ben gerçek anlamda mecazi diil, dağıtıım insanlara onlarla yedim, sonra yeniden doğdum…
herkesi herzaman mutlu etmek imkansız… dönem dönem yapabildim..elimden geldiğince, var olabildiğimce heryerde herzaman herkesle…
kalbimle baktım, duygularımla düşündüm, aklımla aksiyon aldım… sonuçlarına da göğüs gerdim. cengaverce savaştım…
mutluyum ben kendimle…. kendimden yarattığımdan mutluyum. herkes olmaktan, kimse olmamaktan, ben olmaktan. yalnızım bilsem de mutluyum… kendimle bi sürü ben’le ben mutluyum işte. deli gibi korkuyorum yarından ama yine de umutluyum…. bu hikayenin sonu nası biter bilmiorum ve her zamanki gibi bunu seviyorum…
bir gün ağırlık merkezimden dışa vuran rengarenk bi ışık demeti olup ööle ölmek istiyorum…
DuCHe in wonderland 