DuCHe in wonderland

öylesine varım ki, ölesiye…

uyandım, bir helva daha yaptım kendime, dağıttım. günaydın.

i exhale where ever i stand but
i leave some where else
each time to inhale

sınırda bir kişilikle, rasyonel bir kişiliğin içiçe yaşadığı bir evin içinde 35 yıl yaşam savaşı vermişim haberim yok.  bu ortamda bunca zamanda ikisinin birden bi kaç tahta eksilttiğini de göz önüne almak gerekli tabi. deli bir sınırda ve deli bir rasyonel. sıkıntı.

bir ben var benden içeriyi revize edip birden fazla ben var benden içeri olarak kabullemişken, içimdeki benlerden birinin kendi içinde birden fazla ben içermesi, matruşka benler var içimde olarak yeni bir revize yapmama sebep oldu.

gerçeği o kadar kaybettim ki nerede bulabileceğim hakkında en ufak fikrim yok.

anne ve babasının da sadece insan olduğunu görebilen ve onları oldukları gibi, hataları ile fedakarlıkları ile kabul eden insanların etraflarındaki (karşılarındaki yazmıştım önce sonra değiştirdim, sanki otomatik olarak karşımıza alıomuşuz gibi insanları?!)  insanları daha doğru anlayabildiğin düşünüorum.  farkındalık seviyelerinin daha yüksek olduğunu bir şekilde. bir de anlayıp kabul edemeyenler var. arafta kalmak gibi. kabul edip bu hataları kendi çocuklarında yapmamaya özen gösteren (yapmayan diyemiyorum, ööle bişi yok sanırım, yoksa ebeveyn olmayı öğrenemezdik) anne-babaların yetiştirdiği çocukların dünyayı kurtarabileceklerine dair bir inancım var.

yaşamak istemediğimden değil, bu hayatı yaşamak istemediğimden
ilgini çekmeyen bi filmi ilk yarısında bırakmak gibi
ya da bi kitabı bitirmemek
yatarım daha iyi demek gibi bir şey sanırım
bunları yapabiliorum da neden gidemiorum
yok ööle bişi işte, bal gibi gidiosun