DuCHe in wonderland

saclarimi alabilirsiniz
buklelerden birini hatira icin belki
zaten yoktum
varligimda yoktum
olmaya gidesim vardi
ölmeye gittim
ölerek de olurum dedim
herbirinizde bir bukle olurum
kafam rahat olur

sürekli başka kişilikler içinde başka hayatlarda
çok mu yorulmuştum acaba
hiç bi türlü kendinde olamama, kendin olamama durumu
nefes alamıorum olamamaktan…

Her gün ölüyorum
Birazca, çokca, defalarca
Her gün…
Her sabah ölmeye diriliyorum.

sabah bulmaca gibi uyandım
parçalar etrafa dağılmış
yatağımla birlikte toplandım
ve fakat bi kaç parça eksik kalmış

gitme geldi, yine…
zaten bi çevrilmelerim, bi gitmelerim…

sevdiğin kadınım hala
belki daha çok seviceğin kadın
acı büyüttü beni
güzelleştirdi aşkım…

bir doğumgünü kutlaması daha sensiz
bir sonraki hafta yıldönümümüz, sensiz
sonsuza kadar demiştim
ölene dek ve sonrasında, hayat varsa
vazgeçemediğim,
kendimi üzmeye hak gördüğüm
tek acımsın benim
her şeyimsin

seni seviyorum…

boşluğuma isim koydum

ah canım, o kadar uzağız ki…

içim rüzgarlı
bahar rüzgarı, kasımın ortası
kelebek mi güve mi bilemedim,
kanatlı çırpmalı
az çarpıntılı
bu sefer daha akıllı
ama hala dalgalı
gelirken koşarak
yine de gitmekte inatlı
renkler zehirleri kapamıo artık

eskiden de bööleydim
sanki içimde bir hüzün kocaman bir boşlukla doğmuşum gibi
doğarken ölmek istemişim ben… belki de gelmemeliydim olduğum yerden
belki de bu yüzden hep gitmek istemem…
eskiden de bööleydim de,
eskiden…
görmezden gelmeye yeten gözüm
savrulmalara yeten içim vardı

çok basitçe.. sıkıldım artık gibi olmalara
çok basitçe.. istemiorum