böle böle kendimi parçaladım, pişman diilim, henüz…. yine olsa yine yaparım, henüz… tekil olarak başa çıkamıorum işin özünde. aslında deliresim var inceden ve herşeyi yok edesim var… gel gör ki uyum içinde olmalıyız değil mi yaşadığımız toplumla

bin tane sorumluluğum var benim herkesin olduğu gibi. aslında bu kadar tembel miyim acaba bu derece kaçasım var tüm sorumluluklarımdan. üzerime giydiğim diğer kişiliklerin, ne kendime ne başkasına yaptığı yanlışlara karşı, hiçbir sorumluluk hissetmemesi son derece rahatlatıcı bi duygu. ne de olsa onlar ben değilim o hayatlar da benim hayatım değil. bu derece başkayım diğer benlere karşı… rahat mıyım ne? sanki diğer benlerin karşısında duranlar hiç benim karşımda durmayacak gibi… ah bu vurdumduymazlık… seviorum nefret ediorum..

her koyun kendi bacağından asılır, eyvallah. ben de ööleyim. öyleyse herkes ööle olmalı. ben görüosam ebeminkini herkes de görsün. nasıl bir acımasızlık bu… an itibariyle kendimden nefret ettim. ama kendim ben diilim nasılsa.

bi gidip gittiğim yerde kalamadığım için oluo tüm bunlar… gittiğim yerde kalacak fasiliteyi hazırlayamamak da cabası ama o da olacak elbet…

içimden çıkan rengarenk ışık, sırtımdaki kristal kanatlar, ada’mın içindeki gizli şelaleler ve aynalar… kendinin sevgilisi insan…

ölesim var