geçen hafta sevgili mario rahatsızlandı. Bu rahatsızlık bana biraz tuzluya mal oldu elbette. neyse sorun o diil, mario’mu seviorum oldukça kendisine duygusal bir bağ ile bağlıyım ve fakat servisler ile ilgili ciddi sıkıntılarım var. aslında araba servisleri ve doktrolar bana göre oldukça birbirine benziolar. benzer bir semptom yok etme arzusu ile işlerini yapıolar. velhasıl geçen hafta benim belirttiğim ve kendilerininn arabayı kullanmalarına rağmen en ufak eklemede bulunmadıkları semptomları yok etme, yanan arıza lambalarını söndürme konularında son derece başarılı bir efor sarfettiler, ellerine sağlık. ve fakat arabayı servisten aldığımın ikinci günü akü bitmesi ile yolda kaldım. geldiler aküyü deiştirdiler, eyvallah ona da ok. ama bir sonraki gün sabahın köründe kalkıp işe erken varabilme umuduyla arabama kör karanlıkta bindiğimde başıma gelen şey bana göre artık traji komikti. evet arabam çalışmadı. sabahın köründe servis cevap verio ama arabaya çekici lazım onlara ulaşamıosun. gerçi her işte bir hayır vardır, maslağın yarattığı kabızlık ile ultra şişen istanbul trafiğine dalamadımm ben dün sabah, neden çünkü arabam çalışmıodu. ironik. neyse gelen servis ne dese beenirsiniz, ki adamlar günlerdir benim mario’m üzerinde çeşitli cerrahi müdahalelerde bulunuolardı. “aracın beyni arızalı, iletişim yok parçalar arasında”. hmmm mario’mun beyin ölümü gerçekleşmiş paralize durumda. ister istemez aklıma sahibine benzeyen köpekler geldi. acaba benim mario’m da bana mı benziodu. hadi ben kendime alışkınım ve fakat mario’nun mekanik bünyesi benim gelgitli zihnime ayak uyduramamış olabilir pekala.
komadan uyanmasını bitkisel hayattan yeniden elektirikli mekanik hayata geçmesini umutla bekliorum şimdi…
mario’m seni çok özledim…